Hej! Jak po tytule łatwo się domyślacie (albo i nie;) ), że dzisiaj post muzyczny.
Przedstawiam Wam jednego z moich ulubionych DJ, obok Tiesto i Paul'a van Dyk'a Armin jest moim ulubionym DJ trance (i wszystkich podobnych gatunków muzycznych).
Armin van Buuren ma już 38 lat, urodził się 25.12. 1976r. :D w Holandii. W swojej twórczości inspirował się muzyką innego znanego wykonawcy muzyki elektronicznej - Jean-Michela Jarre (jako dziecko również byłam jego fanką).
Armin jest bardzo uzdolnionym muzykiem, świadczą o tym nagrody w plebiscycie DJ Mag Top 100, gdzie w latach 2007-2010 oraz w 2012 zdobył 1. miejsce, w 2002, 2006, 2011 i 2013 2. miejsce, a w latach 2003-2005 i 2014 miejsce trzecie. Zatem od 2002 roku utrzymuje się w ścisłej czołówce trzech najlepszych DJ na świecie :).
Obecnie prowadzi A State of Trance, najchętniej słuchaną audycję radiową na świecie (słucha jej co tydzień około 30 milionów słuchaczy z 40 krajów).
Wszystkie utwory Armin'a cechują się, podobnie, jak u Tiesto taki nadbudowywaniem "klimatu", nie mamy tu zazwyczaj od razu takiego mocnego "BUM!", tylko stopniowo to narasta powoli wciągając nas w cała muzyczną opowieść, a to lubię najbardziej, taką pewną dozę zaskoczenia i ciekawości, a nie, ze DJ już na starcie pokazuje mi wszystkie swoje "sztuczki" :)
Tyle tytułem wstępu. Teraz chciałabym Wam zaprezentować kilka moich ulubionych kawałków, które na pewno sprawdzą się na niejednej imprezie karnawałowej :)
Mirage to utwór, który jest dla mnie kwintesencją moich preferencji muzycznych obok elektronicznego brzmienia mamy genialną gitarę elektryczną, więc ja się rozpływam :D
Kolejny utwór This Light Between Us w duecie z Christian'em Burns'em też jest jednym z moich najbardziej ulubionych kawałków tego DJ'a.
This Is What It Feels Like w duecie z Trevor'em Guthrie
Razem z Sofie Elis Baxtor nagrał utwór Not Giving Up On Love
Z kolei z Sharon den Adel - In And Out Of Love
Kolejnym moim ulubionym utworem jest Coming Home
I ostatni I Don't Own You
Mam nadzieje, ze tymi kilkoma utworami przybliżyłam Wam postać Armin'a Van Buuren'a i jeśli jeszcze go nie słuchaliście, to mam nadzieje, że się Wam spodoba i zaczniecie :)
Życzę Wam zatem udanego weekendu, mam nadzieje, że moje propozycje muzyczne będą dla Was przydatne :)
Dzisiaj wpis nietypowy, dawno takiego na blogu nie było (normalnie wstyd...), a te osoby, które mają podobny gust muzyczny, jak ja, już po tytule wiedzą, o czym będę pisać :).
"Składam się z ciągłych powtórzeń" to pierwszy studyjny, solowy album Artura Rojka. Płytę zakupiłam na Allegro, bo nawet z kosztami przesyłki zapłaciłam prawie 10zł mniej, niż w Empiku :P.
Album w całości ukazał się w kwietniu tego roku i już osiągnął status platynowej płyty. Nic dziwnego, bo fani Artura Rojka na pewno się nie zawiodą (ja jestem zachwycona).
Na albumie mamy 10 utworów. Beksa to utwór, który ukazał się już w lutym, również Lato 76 zaprezentowane było wcześniej. Płyta jest w ładnym, prostym tekturowym opakowaniu.W środku mamy czarno białe, klimatyczne zdjęcie, a s specjalnej kieszonce w okładce płyty mamy jeszcze jeden arkusz z tekstami piosenek i ciekawym, trochę mrocznym zdjęciem.
Co do warstwy muzycznej, to wszystkie utwory bardzo przypadły mi do gustu, a te które gdzieś na początku jakoś mnie nie zachwycały, po kilkukrotnym przesłuchaniu zyskały na poznaniu i teraz są moimi ulubionymi (np. Czas który pozostał). Powiedziałabym, że mamy tu podobny klimat, jak za czasów Rojka w Myslovitz, wszystko brit rockowe, nie jest to jednak cała prawda, ponieważ w trakcie słuchania płyty wyłapujemy różne inne "smaczki" muzyczne. Określiła bym to w ten sposób, że ta płyta w trakcie słuchania, rozwija się, jak nuty zapachowe w perfumach. Najpierw mamy to "pierwsze uderzenie", a dopiero, jak zaznajamiamy się z płytą bardziej, wchodzimy głębiej w tą muzyczną krainę rozmaitości i docieramy do jej głębi, jak w perfumach do nut bazy. Wszystkie te dodatki są jednak bardzo wyważone i nawet, jeśli mamy w jakimś utworze fragment elektroniczny, to nie jest on nachalny i kiczowaty, wszystko komponuje się idealnie.
Co do tekstów, to z nimi jest identycznie, jak z muzyką, zyskują na bliższym poznaniu :). Teksty są przemyślane.Widać, że Artur Rojek pracował mocno nad tą płytą i nie jest ona komercyjnym tworem, żeby tylko zarobić szybko kasę (zresztą akurat u tego artysty nie ma obawy o takie posunięcia, on żyje tą muzyką i nie sądzę, że zgodziłby się wypuścić coś tylko dla pieniędzy, a bez tej głębi właśnie). Teksty, tak jak i muzyka są bardzo melancholijne, niektóre wręcz dołujące. Osobiście doskonale odnajduję się w takiej klimatyce, bo sama jestem osobą raczej taką zadumaną i o bardziej pesymistycznym usposobieniu, jeśli można to tak ująć :). W kwestii więc "osobowościowej" doskonale dogaduję się z tą płytą. Widzę w niej swoje emocje i czuję, że gdzieś ta płyta jest też częścią wnętrza Pana Rojka, zresztą pierwszy utwór, czyli Lato 76, jest zapisem autentycznych wspomnień autora. Stąd polecam jej słuchać raczej na spokojnie z zachowaniem intymnej atmosfery. Na pewno do słuchania przy sprzątaniu się nie nadaje :P.
Podsumowując, mogę powtórzyć tylko za Korą: "KOCHAM! KOCHAM!! KOCHAM!!!" (Dla niewtajemniczonych, pani Kora jest od jakiegoś czasu jurorką w Must Be The Music i to są zazwyczaj jej słowa, kiedy ocenia wysęp jakiegoś zespołu, który szczególnie przypadł jej do gustu ;).). Zatem jeśli również chcecie zanurzyć się w tą misternie splecioną sieć estetyki Artura Rojka, gorąco polecam zakup tego albumu. Gwarantuję, że się nie zawiedziecie :).
To by było na tyle, ja od kilku miesięcy jestem zakochana w tej płycie i słucham jej namiętnie na okrągło, jeśli tylko mam sposobność :).
Hej!
Przy okazji tak pięknej, słonecznej pogody, chciałam się z Wami podzielić kilkoma melodiami, które ostatnio gdzieś tam mi się kołaczą po głowie.
Już dawno za mną ten post chodził, ale z muzycznymi wpisami jest tak, że muszę coś na temat każdego utworu napisać, tak od siebie :). A przy makijażach jest prościej, kultura obrazkowa służy odbiorowi, a nie wymaga rozumienia treści ;). Szkoda, że nie mam czasu na więcej muzyki na blogu, bo to moja pasja na równi z makijażami, może nawet bardziej...
Ale ok, dość ględzenia :P. Mam zamiar dzisiaj z Wami posłuchać czwórki wykonawców. Kolejność jest całkiem przypadkowa i bez znaczenia. No to JEDZIEMY!!!!
Na początek James Arthur i Impossible. Bardzo lubię tą piosenkę. Gościa w ogóle nie znam, z tego, co widzę po teledysku, wygrał jakiś "talent show". Nie ważne, skad się wział, ważne, że umie spiewać ;) A to mu akurat trzeba przyznać, bo piosenka choć nie jest w stylu "umcy-umcy, pampa-rampa" z wielką łatwością wpada w ucho. Podoba mi się jego sposób śpiewania, taki "od niechcenia"m jednak ujmujący. A refren mnie po prostu elektryzuje, ta lekka chrypa przy "...imposible...". Uwielbiam (Dodam tylko, że pewnie "elektryzowanie" pojawi się przy każdej piosence, bo byle czego bym Wam nie zapodała ;P)
Następnie, pewnie nikomu nie muszę przedstawiać, będzie brytyjski zespół Hurts - przedstawiciel synthpopu. Chłopaki - Theo Hutchcraft wokalista i Adam Anderson kompozytor, poznali się w jednym z barów w Menchesterze. Jednak o ich graniu w żadnym wypadku nie można mówić, ze jest "barowe". Utwory, jak przystało na synthpop są melodyczne i raczej takie liryczne. Osobiście lubię utwory, które niosą ze sobą pewną dozę niepewności i melancholii dźwięków, a tu wszystko to znajdziemy. W ich graniu słychać wpływy różnych innych zespołó, m.in. Depeche Mode, Prince, czy Pet Shop Boys. W ogóle sposób śpiewania Theo nieodmiennie kojarzy mi się z Dave'em Gahan'em z "Depeszów" :).
Dzisiaj mam Wam do zaprezentowania dwa utowry, jeden starszy Wonderful Life
A drugi nowszy Miracle
Oczywiście nie muszę dodawać, że obie te piosenki uwielbiam i słucham ich namiętnie, jednak bez przesady, żeby mi się nie znudziło. Pierwszy utwór kręci mnie tym swoim mrokiem. Jak go słucham, to czuję się, jak gdybym oglądała świat spowity gęstą mgłą, gdzie nie widać nic, prócz rozmytych i niepokojących kształtów. Natomiast druga pochłania mnie całkowicie od początku do końca. Denerwują mnie tylko te tańczące dziewczyny w teledyskach. Widać taki mają styl, ale i tak słucham z zamkniętymi oczami (oczywiście, jek mi Brontosiki pozasypiają, bo tak to nie ma szans :P), więc w sumie to mi to tak nie przeszkadza :D
Następnym w kolejce będzie stosunkowo moje nowe odkrycie, czyli zespół Bastille. Kolejna brytyjska grupa tym razem łącząca w sobie elementy rocka alternatywnego i synthpopu (jak poprzednicy). Nie muszę dodawać, że uwielbiam te brytyjskie klimaty, takiego "smutnego" i melancholijnego grania. Oczywiście Bastille w cały ten smutnawy nastrój daje odrobinę radości i takiego świerzego powiewu. Tutaj przedstawię Wam dwie piosenki, aczkolwiek polecam gorąco cały album Bad Blood bo jest świetny i tyle w temacie :).
Pierwszy utwór, pewnie wszystkim znany, Pompeii. Uwielbiam tą piosenkę za chórki oczywiście. Według mnie doskonałe połączenie i bardzo oryginalne. Chłopaki są genialni i już nawet mi brakuje słów uwielbienia ;).
Druga, moja ulubiona z albumu Bad Blood to Things We Lost In The Fire. I tu oczywiście uwielbiam cała tą piosenke, od pierwszej, do ostatniej nutki.
I na koniec również "świerzynka" w moim muzycznym panteonie czyli zespółImagine Dragons. Tu mamy z kolei Amerykanów. Pozostajemy nadal w klimatach rockowych, gdyż chłopaki z Las Vegas grają indie rock. Poznałam ich dzięki mojemu mężowi, który to dał mi ich kiedyś posłuchać (sam natrafił na nich pzrypadkowo, szperając za uzyką na YT). Wysłuchałam i popłynęłam ;). "Smoki" grają z przymruzeniem oka (w końcu o to w indie chodzi). Nic tu nie jest na serio i poważnie. Lubią się bawić stylami i mieszają elementy elektroniczne z gitarkami, bawiąc się chyba przy tym świetnie, bo fajnie, lekko i naturalnie im to wychodzi. Do tego fajny melodyjny śpiew i czegóż chcieć więcej.
Tu też dwie ulubione piosenki: It's Time, takie delikatne do zasypiania w sam raz ;).
I Radioactive. Ten połamany bit mnie po prostu "rozwala" nie mam innego słowa, uwielbiam ten moment, jak się to zaczyna. No znowu brak mi słów, żeby wyrazić moje uczucia związane z ta piosenką. Posłuchajcie sami, ja zamykam się w świecie Imagine Dragons i ferajny ;D
Jak widzicie, już mój móz przeszedł w stan spoczynku. Nic mądrego tu już nie napiszę, więc podgłaśniam komputer i idę bawić sie z moimi Brontosikami :D
Mam nadzieję, ze miło spedziliście ten czas.
Anka
Witajcie!
Dzisiejszy wpis, w ramach odskoczni, będzie muzyczny :) Postanowiłam podzielić się z Wami kilkoma piosenkami, które w ostatnim czasie jakoś bardzo wbiły mi się w głowę. Nie będzie to jakiś jeden gatunek, po prostu mieszanka wybuchowa, jak to zresztą u mnie bywa, jeśli chodzi o muzykę.
Zatem do sedna. Zacznę od mocniejszego uderzenia, a potem będziemy się stopniowo wyciszać ;)
Na pierwszy ogień leci Manowar - Warriors of the World United z płyty Warriors of the World (2002r.)
Oczywiście mnie, jak to mnie, zahipnotyzowały pierwsze uderzenia, (jak włączycie, to będziecie wiedzieć o co mi chodzi), Poza tym gitara też jest świetna, lubię takie klasyczne mocne riffy, bez zbytnich udziwnień i dużej ilości solówek (w przeciwieństwie, do mojego Małżonka, który wręcz lubuje się w solówkach). Lubię też chór, który słychać na wstępie.Utwór dosyć długi, ale za to jak fajnie się go słucha w samochodzie - czuję się jak wojownik :D. Ogólnie piosenka dobra na odstresowanie i do samochodu. Oczywiście, śpiewamy wszyscy razem "Brothers everywhere raise your hands into the air we're warriors warriors of the world..." :)
Kolejny numer, to rzecz zespołu już Wam znanego (pisałam o nim TUTAJ) - czyli nasi Leśni ziomkowie - Korpiklaani. Jako, ze przeciwieństwa maja się ku sobie, a ja jestem totalną abstynentka, lubię piosenki o alkoholu ;P. I tak utwór o jakże dumnie brzmiącym tytule - Vodka (singiel wydany w 2009r.) znalazł się w moim zestawieniu, ulubionych ostatnio dźwięków. A stało się to za sprawą:
skrzypeczek, które uwielbiam w takim wydaniu
fajnej, skocznej i wesołej melodii, która w ten marny, zimowy czas dodaje mi pozytywnej energii :)
oczywiście, prostej i nieskomplikowanej tematyki, czyli nie trzeba zagłębiać się zbytnio w warstwę tekstową, tylko się słucha i już jest fajnie :)
Kolej na coś całkiem nie pasującego do poprzedników, czyli utwór trance'owy :D Delerium feat. Sarah McLachlan - Silence (Niels van Gogh vs. Thomas Gold Remix 2008). Nie wiem, w sumie dlaczego ta piosenka. Po prostu przy niej odpływam... Powiem Wam, że jestem uzależniona od muzyki :p. A ten kawałek jest taki... Smutny, w sensie, nie jakiś skoczny, ani wesolutki, tylko taki no właśnie smutny :). Lubię i tyle.
I na koniec coś całkiem dla wyluzowania się i wyciszenia. Enya - May It Be ze ścieżki dźwiękowej do Władcy Pierścieni. Bardzo lubię Enyę. Jej utwory są takie kojące, przenoszą mnie w inny, baśniowy świat. Myślę, że to wszystko za sprawą jej głosu, który jest naprawdę niesamowity. Sama piosenka jest jedną z moich ulubionych, a to przez Władcę Pierścieni własnie, którego jestem ogromną fanka. Zarówno filmu, jak i wersji książkowej, którą przeczytałam jak do tej pory 4 razy, ale zamierzam w najbliższym czasie po raz kolejny przemierzyć Śródziemie :). Co do filmu, to też widziałam gdzieś 4 razy wszystkie części. Raz nawet z Bratem i Kolegą oglądaliśmy wszystkie trzy części z rozszerzeniami na raz. Ponad 9 godzin przed ekranem - niezły maraton :D. Ale mnie potem tyłek bolał... Już chyba więcej bym tego nie powtórzyła. Zresztą, co ja gadam, przy moich Brontosikach pół godziny ogladania w spokoju Mody na sukces jest wyzwaniem, a co dopiero 9 godzin :D:D:D.
Posłuchajcie więc Enyę i odpłyńcie hen daleko do Shire, a potem gdzie Was poniesie zew przygody - Rivendell, Rohan, a może i jeszcze dalej...
Mam nadzieje, ze na końcu udało Wam sie otrząsnąć i odrobinę wyciszyć po początkowym wstrząsie :). Chętnie poznam Wasze "piosenki-przylepy", czzlyi, co Wam aktualnie w duszy gra :D
Hej! Ten post będzie poświęcony słodyczy, czyli uczuciu za którym każdy na ziemi chyba tęskni :). Miłość, słowo wszystkim znane, ale jakże dziś nadużywane. W zasadzie każdy ma swoje rozumienie miłości. Z jednej strony to jest piękne, bo miłość ma tyle obliczy, co ludzi na ziemi, jednak z drugiej strony niektóre jej oblicza delikatnie mówiąc mrożą mi krew w żyłach...
Nie musicie się obawiać, mój post nie będzie poświęcony piosenkom Pani G. Andrzejewicz, A. Piasecznego itp. Mam ochotę przedstawic Wam dzisiaj kilka obliczy miłosci, w piosenkach, które lubię, ale które niekoniecznie tą słodyczą epatują :P. Oczywiście temat nie zostanie tu wyczerpany. Może go kiedyś uzupełnię.
A oto kilka przeze mnie wybranych utworów. Miłego słuchania zatem :)
Na pierwszy ogień Happysad - Pani K z albumu "Mów mi dobrze"
Bezpośrednio o różnych obliczach miłości Pani K - Happysad
Miłość w wydaniu Rammastein - trochę przerażająca, zwłaszcza druga piosenka
Ohne dich z albumu "Reise Reise"
Stein um stein "Reise Reise" - Miłość zaborcza, choć to chyba bardzo delikatnie powiedziane, chora miłość, tak chyba lepiej.
Teraz czas na mój ukochany zespół - MYSLOVITZ :) i tu aż trzy piosenki :)
Miłość niespełniona, czyli "Alexander" z albumu "Miłość w czasach popkultury"
Miłość nostalgicznie 1 czyli My "Miłość w czasach popkultury"
Nostalgicznie 2 - Chciałbym umrzeć z miłości - album "Korova Milky Bar". Osobiście ta piosenka, choć może dla niektórych banalna, jest moim nr 1 jeśli chodzi o piosenki o miłości. Tak, chciałabym umrzeć z miłości :).
Myslovitz zdominowało post, ale nic nie poradzę, że to moi ulubieńcy ;).
Na tym kończę ten wpis. Myślę, że poszperam jeszcze w swoich mp3 w poszukiwaniu innych piosenek o miłości. Wydaje mi się że te 7 piosenek wystarczy jak na jeden raz. W ogóle planuję robić co jakiś czas takie tematyczne zestawienia piosenek. Jeśli macie jakieś propozycje, podzielcie się, może coś wykombinuję.
Pozdrawiam Was serdecznie i do następnego razu :D!!!
Faratonga
Na samym początku bardzo, ale to bardzo przepraszam, że tak długo nie pisałam... Spowodowane jest to tym, że po pierwsze moje Maluchy rosną i stają się coraz bardziej ciekawi świata, więc nie wystarczy im tylko siedzenie na podłodze i machanie grzechotkami. Niestety nie, tylko włażą w każdą dziurę, jaką tylko mogą osiągnąć poruszając się na czworakach :P.
Drugi powód to praca, co prawda w zakresie godzin tylko i wyłącznie ode mnie zależącym, ale jednak trochę to czasu zajmuje. Po pracy zatem nie ma już czasu na przyjemności, tylko szybkie przejrzenie poczty i do garów :D czyli mamuśka gotuj obiad :PP.
A trzeci powód to prozaiczny pech, że zawsze, kiedy mam wenę i odrobinę czasu na pisanie coś się musi z kompem lub internetem podziać i po prostu nie da rady :(.
Ale już mi się udało reaktywować mój sprzęt. Nie wiem, jak, ale chodzi, bo jeszcze przed chwilą nie było połączenia z siecią, ale coś włączyłam i nagle działa :). Jakiś geniusz informatyczny się we mnie objawił :PP.
Ale do sedna. Czymże jest ta ekstaza, zapytacie? Otóż to muzyka oczywiście. Nic innego w moim przypadku tak nie działa na samopoczucie i ogólnie stosunek do świata, jak kawał dobrej muzyki.
Już od dłuższego czasu chodziła za mną myśl o podzieleniu się z Wami moją miłością do Two Steps From Hell i tu uwaga to cała wytwórnia, a nie zespół. Już tłumaczę, a posłużę się, jak nie trudno się domyślić Wikipedią cyt.:
"Two Steps From Hell jest wytwórnią muzyczną, zajmującą się produkcją oprawy muzycznej głównie do trailerów filmowych oraz trailerów gier komputerowych.
Poza tym ich muzyka wykorzystywana jest też w programach czy spotach
telewizyjnych. Firma ta została założona w lutym 2006 roku, w Santa Monica w Kalifornii.
W swoich aranżacjach wykorzystują sławne orkiestry, chór oraz angażują
muzyków z całego świata. Autorami muzyki są dwaj kompozytorzy: Thomas J. Bergersen oraz Nick Phoenix[1]." I jak można dalej przeczytać, bardzo wiele trailerów obecnie korzysta z utworów Two Steps From Hell.
Osobiście pierwszy raz spotkałam się z ich utworem Wrath Of Sea przy okazji krótkiego filmiku obrazującego bitwę Radłowską (która odbyła się 7-8 września 1939 r. w Radłowie i okolicach. Więcej na ten temat na stronie Stowarzyszenia Rekonstrukcji Historycznej ). Filmik podrzucił mi mój brat, który działa w jednej z Grup Rekonstrukcyjnych.
Oczywiście utwór od razu mnie wciągnął w mroczne klimaty i odmęty muzyczne. Mój głód na tego typu kawałki od Two Steps From Hell rósł od tego czasu, aż w końcu cudowny You Tube przyszedł mi na ratunek i zaspokoił moje pragnienie doznań duchowych :).
Może się to komuś wydać dziwne, ale ja uwielbiam utwory, które nawet jakimś najdrobniejszym elementem, nawet kilkusekundowym, potrafią mi się wwiercić w mózg i go tam drążyć. Słuchając takiego utworu odpływam. Nie ma świata realnego, jetem tylko ja, muzyka i emocje, jakie we mnie ona budzi.
Ostatnio przesłuchując piosenki, jakie mam na swoim odtwarzaczu natrafiłam na jedną z pozytywniejszych w odbiorze piosenek tej wytwórni, pod tytułem Fountain of Life
Genialny utwór. Za każdym razem, kiedy się w niego wsłuchuję ciarki przechodzą mi po plecach i za każdym razem tak samo mocno ją odbieram. Jak już wcześniej wspomniałam, wchodzi w mózg, jak wiertło udarowej wkrętarki.
To stopniowanie emocji jest doskonałe. Po prostu słuchając czuję się, jakby ta "fontanna życia" wytryskiwała gdzieś z głębi. Najpierw delikatnie, po małej kropelce, żeby w końcu wybuchnąć z całą mocą. Piękny utwór, jestem nim oczarowana. Pisząc to słucham sobie i zachwycam się nim.
Wiem, że tego typu muzyka ma za zadanie budzić w nas silne emocje, ale to właśnie dla mnie jest wspaniałe. Nie potrzebuję alkoholu czy innych używek, żeby poczuć odlot. Two Steps From Hell mi wystarcza :). Polecam zatem rzeczoną wytwórnię, jeśli ktoś chce zostać porządnie skopany przez muzykę. A ja wracam do moich Szkrabów, bo słyszę, że już się pobudzili.
Jeśli macie ochotę, zapraszam do podzielenia się ze mną swoimi przemyśleniami nt. muzyki, czego słuchacie itp. Chętnie poznam jakieś nowości.
Postaram się pisać częściej i więcej muzycznie.
Pozdrówki
Hayabusa vel Faratonga, czyli po prostu Anka
Spoko luz, to nie będzie wpis rodem, jak z 5478 odcinka "Mody na sukces" :PP. Nie mam zamiaru rozstawać się z moim mężem, nic z tych rzeczy.
Dzisiejsza notka dotyczy mojej nowej miłości muzycznej.
Facet nazywa się GOTYE (naprawdę Wouter De Backer). To Australijczyk, tylko osiem lat starszy ode mnie, robiący genialną muzykę, jak dla mnie to mistrz ciekawego brzmienia.
Internet podaje, że tworzy indie, ale ja nie klasyfikowałabym go do żadnego gatunku, niektórzy muzyce wręcz się oburzają, że są szufladkowani do jakiegoś stylu.
U Gotye podoba mi się to, że jego muzyka jest lekka, wpadająca w ucho. Dwie piosenki które mnie urzekły to oczywiście "Somebody That I Used To Know" i "Heart's A Mess". Pierwszą usłyszałam kiedyś przypadkiem w radiu. Było to dla mnie dużym zaskoczeniem, że taka piosenka jest popularna w rozgłośni, gdzie raczej mniej ambitna muzyka króluje. Ale to super, nasze gusta się chyba zmieniają i bardzo mnie to cieszy, że coraz więcej ludzi woli coś ambitniejszego od przeżutej papki radiowej komercyjnych stacji. :P
Ok, ale koniec tego marudzenia, wracamy do moich piosenek. Linia melodyczna ma w sobie coś niepokojącego, ja refren mnie po prostu zniewala. Jeśli słuchając czegoś zamykam oczy i zatapiam się wręcz w tych dźwiękach, wtedy mam takie uczucie, jak przy zakochaniu - motyle w brzuchu. A to oznacza tylko jedno, że coś jest mega dobre - jak dla mnie :).
Może to dziwne, ale jak tak odbieram muzykę, całym ciałem, wszystkimi zmysłami. Po prostu zatapiam się. Na te kilka minut mnie nie ma, jestem poza tym co dookoła, uwielbiam to uczucie. Taki krótki moment, a naprawdę pozwala mi się zrelaksować i oderwać na chwilę od rzeczywistości, odstresować... Te piosenki tak na mnie działają.
Wracam do zgłębiania twórczości pana Gotye i życzę Wam jak najwięcej odkryć muzycznych. Bo ja uwielbiam takie perełki.
Pozdr 4 all :D
PS Brontosik i Brontowąsik są z babcią, więc mogę swobodnie delektować się tymi dźwiękami i oczywiście pisać ;).
PPS A tu adres, gdyby ktoś chciał Pana Wouter'a bliżej poznać :) Gotye
Dziś coś całkiem innego. Moja pasja, czyli muzyka. Moją inspiracją na ten wpis jest kilka zespołów, których moje piosenki od jakiegoś czasu krążą mi po głowie.
Będzie ciężko pisać, bo Brontowąsik zrezygnował z popołudniowej drzemki i siedzi mi na kolanach próbując wyartykułować swoją radosną twórczość waląc swoja mała łapką w klawiaturę :P. Dobrze, że Brontosik śpi...
Dobra ale do rzeczy :). Oczywiście kwestia folku w muzyce, tak zwanej popularnej, jest bardzo szeroka i doktorat można by z tego zrobić, jeśli nie habilitację. Tutaj zajmę się tą kwestią bardzo wybiórczo i subiektywnie.
Oczywiście był moment w polskiej muzyce, gdzie folk był bardzo na czasie i wiele zespołów wypłynęło na tym nurcie. Jednym czerpanie z folkloru wychodziło lepiej, innym gorzej, ale nie mnie to oceniać. Mój wpis jednak skupi się na trzech zespołach, które lubię, a które chyba nie koniecznie są szeroko znane lub doceniane..
Zaczniemy od punkowego grania z domieszką cygańskiej nuty. Przedstawiam Państwu Gogol Bordello. Jest to zespół z Nowego Jorku (podobno wielkie odkrycie Madonny). Jednak niech to Was nie zmyli, że to kolejny punk-rockowy zespół spod flagi Blink 182 lub Good Charlotte. Zespół składa się z ośmiu osób, które wyemigrowały z Europy wschodniej do US and A (jak mawiał pewien kazachstański dziennikarz Borat) zapewne w poszukiwaniu lepszego życia.
Założycielem tego zespołu jest Eugene Hutz z Ukrainy. Nazwa zespołu odnosi się do Nikołaja Gogola (rosyjski pisarz, poeta, dramaturg i publicysta pochodzenia ukraińskiego) i potocznej nazwy domu publicznego. Jak widać ciekawe połączenie... :P
(Brontowąsik spacyfikowany i od razu się lepiej pisze :D ). Ich muzyka to jak wcześniej wspomniałam połączenie energetycznego punka z cygańskim brzmieniem. Piosenki są raczej proste, nie trzeba się w nich doszukiwać jakichś filozoficznych treści, czy drugiego dna, choć zapewne co poniektórzy czepliwi i tego by się doszukali :P. Wszystko jest raczej dosyć lekkie i przyjemne dla ucha. Poza tym jest tam akordeon, a ja lubię użycie tego instrumentu (tak samo jak skrzypeczek) w połączeniu z gitarą. Ogólnie fajnie się słucha, choć nie wszystkie piosenki mi się podobały, w zasadzie mam kilka takich ulubionych, których słucham na okrągło.
Jednym z faworytów jest piosenka.Wunder Lust King Można tu usłyszeć bardzo ciekawe cygańskie brzmienie skrzypiec, które mnie urzekło od pierwszych dźwięków :).
Druga piosenka, która bardzo lubię, to American Wedding. Również miła i lekka piosenka, takie kawałki na rozruszanie i poprawę nastroju.
Zresztą widząc Eugene choćby w teledyskach, można od razu zauważyć, że to barwna postać. Zwłaszcza te jego pasiaste, obcisłe spodnie i sumiasty wąs podkreślają jego oryginalność. A mi osobiście kojarzą się z postacią z bajek dzieciństwa, z Dylem sowizdrzałem :D.
Drugi zespół, który bardzo lubię, jeśli jesteśmy już w kręgu folkowych klimatów, jest to kapela z Finlandii (bynajmniej nie The Rasmus :P), czyli Korpiklaani (co oznacza po fińsku "leśny klan" - nazwa bardzo adekwatna:) ). Jest to typowy zespół folk-metalowy. Mieszanka metalu, folku i fińskiej "humppy" – porywającej do tańca skocznej melodii, to cały Korpiklaani. Mi kojarzą się te melodie również z irlandzkim folkowym brzmieniem, a już warstwa tekstowa, to całkiem mi się z irlandzkimi pubami kojarzy ;).
Ten zespół strasznie lubię za ich luz i ewidentną radość jaką daje im granie. Teksty nie powalają głębią, ale są zabawne i mocno procentowe :D. W przeciwieństwie do Gogol Bordello każda ich piosenka wprowadza mnie w dobry nastrój. Skrzypce są genialne, gitara super, lubię takie muzykowanie, choć przy Brontowąsiku i Brontosiku muszę się wstrzymać z graniem głośniejszej muzyki...;/
To takie męskie granie, mocne brzmienia, śpiewanie o alkoholu, ale i tak lubię tych "leśnych ludzi" :). W ich muzyce jest świetne to, że te skoczne melodie i nieskomplikowany tekst szybko wpadają w ucho, Kiedyś w komentarzach pod jedną z piosenek przeczytałam wypowiedź jednego z fanów tego zespołu. Pisał on, że jest kierowcą szkolnego autobusu i puścił raz dzieciakom Korpiklaani, a za chwilę już cały autobus śpiewał "Happy little, happy little, happy little boozer" :D. Śmiem podejrzewać, że autobus pełen staruszek, też byś piewał z entuzjazmem refren niejednej piosenki :).
Dla nie wtajemniczonych "boozer" to potocznie po angielsku "knajpa" lub "ochlaptus"... :D
Chłopaki w swoich nieskomplikowanych strojach przypominają mi "Wesołą kompanię" Robin Hooda.
Teraz moje ulubione piosenki :D
"Wooden Pints" - Zazdroszczę im tych długich włosów, ja jakoś nigdy nie miałam cierpliwości, żeby takie zapuścić :P.
I druga wesoła pioseneczka o jakże wzniosłym tytule "Beer Beer"
Na koniec wisienka na torcie, polska perełka folkowa. Zanim zdradzę o jaki zespół mi chodzi, przyznam się, ze jakoś do tej pory za nim nie przepadałam, aż do usłyszenia ich najnowszej (chyba?) piosenki. Chodzi mi o Zakopower i "Boso". Dlatego o nich pisze, ponieważ czerpią z folkloru mi bliskiego, z góralskiej muzyki. Nie słuchałam ich , ponieważ zostali wylansowani przez Kayah, za którą nie przepadam (projekcja :PP ). Ale po ostatniej piosence zmieniłam diametralnie zdanie. . Spośród tych trzech zespołów, które są tu przedstawione, Zakopower śpiewa o "czymś" (w zasadzie jest to jeden z niewielu zespołów polskich śpiewających o "czymś"... smutne). Nie będę się zagłębiać w warstwę tekstową, bo ten wpis nie ma na celu analizy utworów, ale muszę przyznać, ze rzeczona piosenka "Boso" ma bardzo ładny tekst i przede wszystkim mądry. W dzisiejszych czasach, gdzie konsumpcjonizm jest na pierwszym miejscu, warto by sobie przypomnieć i uświadomić w ogóle to, że kiedyś każdy z nas odejdzie stąd "boso". Melodia tej piosenki też mnie jakoś chwyta za serce. Zatem, żeby nie było, że "cudze chwalicie, swego nie znacie", z polskich folkowych inspiracji Zakopower to mój numer jeden :).
Na tym skończę mój przydługi wpis. Ciekawa jestem, czy Wy lubicie folkowe inspiracje, a jeśli tak, to kto się Wam podoba?
Pozdro
Faratonga :P
PS Mam nadzieję, że przez ACTA nie zamknął mnie w więzieniu za umieszczenie tu tych kilku teledysków...
